به گزارش اطلاع با ما ، بیمارستان: تمرکز امکانات درمان سرطان در تهران باعث شده خانوادههای بسیاری از شهرهای دیگر برای درمان فرزندانشان به پایتخت مهاجرت موقت کنند. اما کمبود ظرفیت اسکان، افزایش هزینه دارو و فشار اقتصادی، برخی از این خانوادهها را ناچار به اقامت در خودرو یا اطراف بیمارستانها کرده است؛ وضعیتی که چالشهای اجتماعی و درمانی جدی را نمایان میکند.
برای بسیاری از خانوادههایی که فرزندشان با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکند، نام تهران به معنای امید به درمان است. در حالی که امکانات تخصصی در پایتخت متمرکز شده، بسیاری از شهرهای کوچک و حتی مراکز استانها از زیرساختهای کامل درمانی بیبهرهاند.
نتیجه این تمرکز، سفرهای مداوم و گاه طولانی خانوادههایی است که چارهای جز ترک خانه و کار خود ندارند. آنها برای هر دوره شیمیدرمانی یا پیگیری آزمایشها، کیلومترها راه را طی میکنند تا به مراکز تخصصی برسند.
حضور در تهران، بخشی از مسیر درمان را هموار میکند، اما چالش تازهای را پیش پای خانوادهها میگذارد: اسکان. ظرفیت محدود خوابگاههای همراه بیمار و مراکز حمایتی باعث شده برخی خانوادهها شبها را در خودرو یا در نزدیکی بیمارستانها سپری کنند.
خیابانهای اطراف مراکز درمانی، بهویژه در ساعات پایانی شب، میزبان خودروهایی با پلاکهای شهرهای دور است؛ خانوادههایی که میان تخت بیمار کودک و پیادهروهای شهر سرگرداناند.
افزایش قیمت دارو و محدودیت دسترسی به برخی اقلام درمانی، هزینههای درمان را برای بسیاری از خانوادهها چند برابر کرده است. در چنین شرایطی، برخی ناچار به فروش دارایی یا دریافت وام شدهاند تا روند درمان فرزندشان متوقف نشود.
فشار مالی تنها بخشی از ماجراست. بسیاری از پدران و مادران ماهها از محل کار خود دور میمانند و درآمدشان کاهش مییابد. این وضعیت، چرخهای از نگرانی اقتصادی و اضطراب روحی را در کنار روند درمان شکل میدهد.
کارشناسان حوزه سلامت معتقدند تمرکز خدمات پیشرفته در پایتخت، اگرچه کیفیت درمان را بالا میبرد، اما به افزایش نابرابری دسترسی نیز منجر میشود. توسعه زیرساختهای درمان سرطان در استانها میتواند بخشی از این فشار را کاهش دهد و از مهاجرت موقت خانوادهها جلوگیری کند.
ایجاد مراکز اقامتی حمایتی، تقویت بیمههای درمانی و توزیع متوازنتر امکانات، از جمله راهکارهایی است که میتواند شرایط را برای خانوادهها انسانیتر کند.
با وجود همه دشواریها، بسیاری از خانوادهها تنها با یک انگیزه در تهران میمانند: بهبود حال فرزندشان. شبهای سرد کنار بیمارستان، ساعتهای انتظار و فشار مالی، همگی در برابر امید به سلامتی کودک رنگ میبازد.
اما این امید، نیازمند حمایت ساختاری است تا هیچ خانوادهای برای درمان فرزندش، میان سلامت و سرپناه، یکی را انتخاب نکند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
