به گزارش اطلاع با ما ، ایران و آمریکا: در حالی که گفتوگوهای تهران و واشنگتن وارد مرحلهای حساس شده، اختلافات بنیادین بر سر غنیسازی و تحریمها همچنان پابرجاست. برخی تحلیلگران معتقدند تاکتیکهای مذاکرهای آمریکا با هدف افزایش فشار و گرفتن امتیاز بیشتر طراحی شده است. با وجود برخی پیشرفتهای محدود، چشمانداز دستیابی به توافق پایدار همچنان مبهم ارزیابی میشود و سناریوهای مختلفی از توافق شکننده تا تشدید تنش مطرح است.
گفتوگوهای اخیر میان تهران و واشنگتن در شرایطی دنبال میشود که هر دو طرف مواضع نسبتاً شفافی درباره خواستههای خود دارند، اما فاصله میان این مواضع همچنان قابل توجه است. مسئله غنیسازی هستهای، رفع تحریمها و تضمینهای اجرایی، محورهای اصلی اختلاف را تشکیل میدهد.
برخی تحلیلگران از جمله امیرعلی ابوالفتح معتقدند رسیدن به توافق نهایی، با توجه به شرایط فعلی، بسیار دشوار است و بدون تغییرات جدی در اراده سیاسی دو کشور، گشایش ملموسی حاصل نخواهد شد.
در تحلیل رفتار ایالات متحده، برخی ناظران به سبک مذاکراتی دونالد ترامپ اشاره میکنند؛ فردی که در کتاب خود با عنوان The Art of the Deal بر اهمیت حفظ ابهام و نگه داشتن طرف مقابل در وضعیت عدم قطعیت تأکید کرده است.
بر این اساس، ایجاد فضای خاکستری، ارسال سیگنالهای متناقض و همزمان حفظ گزینههای مختلف، میتواند بخشی از راهبرد مذاکرهای باشد. البته چنین روشهایی محدود به یک دولت خاص نیست و در چارچوب رقابتهای بینالمللی، ابزار چانهزنی محسوب میشود.
در فضای بیاعتمادی متقابل، همواره احتمال سناریوهای پرریسک نیز مطرح میشود. هرچند مسیر دیپلماسی همچنان باز است، اما برخی جریانهای سیاسی در داخل آمریکا و همچنین بازیگران منطقهای، نگاه مثبتی به توافق ندارند و میتوانند بر روند تصمیمگیری تأثیر بگذارند.
از سوی دیگر، تحلیلگران تأکید میکنند حتی در صورت وقوع تنش نظامی، تضمینی برای حل پایدار اختلافات وجود ندارد و چرخهای از درگیری، توقف و مذاکره مجدد میتواند تکرار شود.
یکی از نکات مهم در تحلیل روند گفتوگوها این است که تغییر مذاکرهکنندگان لزوماً به معنای تغییر نتیجه نیست. اختلافات میان ایران و آمریکا ریشه در سیاستهای کلان و برداشتهای امنیتی دو کشور دارد. بنابراین، حتی با جابهجایی افراد در تیمهای مذاکرهکننده، بدون تحول در رویکردهای بنیادین، مسیر کلی تغییر محسوسی نخواهد کرد.
برخی تحلیلگران دستیابی به توافق جامع و پایدار را بسیار دشوار میدانند و معتقدند تحقق آن نیازمند تغییرات قابل توجه در محاسبات سیاسی دو طرف است.
مذاکرات ایران و آمریکا در مرحلهای قرار دارد که نه میتوان از بنبست قطعی سخن گفت و نه از توافق قریبالوقوع. پیشرفتهای کوچک دیده میشود، اما فاصله تا توافق نهایی همچنان قابل توجه است. در چنین فضایی، آینده گفتوگوها بیش از هر چیز به تصمیمات راهبردی و تحولات سیاسی داخلی دو کشور وابسته خواهد بود؛ تصمیماتی که میتواند مسیر دیپلماسی را تثبیت یا وارد مرحلهای تازه از تنش کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
