به گزارش اطلاع با ما ، معلولیت : طراحی شهری انسانمحور باید برای همه، از جمله افراد دارای معلولیت، قابل دسترس باشد. چرا این جمعیت بزرگ هنوز در شهرها دیده نمیشوند؟ در این مقاله بخوانید.
در شهرهای امروزی، هنوز جمعیتی بزرگ اما نادیده گرفتهشده وجود دارد؛ افراد دارای معلولیت. اگر مدیران شهری به این گروه بهعنوان شهروندانی برابر نگاه کنند، شهر انسانمحور تنها یک شعار نخواهد بود، بلکه به واقعیتی ملموس برای همه تبدیل میشود. شهری پر از حضور و پویایی، جایی که همه اقشار، با هر شرایط جسمی، میتوانند در آن زندگی کنند، حرکت کنند و مشارکت داشته باشند.
شهرهایی که پیادهروی امن، مسیرهای استاندارد، پلهای دسترسپذیر، حملونقل عمومی مناسب و امکانات صوتی و لمسی برای نابینایان ندارند، در واقع نیمی از شهروندان خود را حذف کردهاند. نبود این امکانات باعث میشود افراد دارای معلولیت، خانهنشین شوند و از فضاهای شهری فاصله بگیرند.
تنها یک سفر کوتاه به یکی از کشورهای همسایه نشان میدهد که حضور فعال معلولان در شهر چگونه ممکن شده است. این یعنی مشکل از فناوری یا منابع نیست، بلکه از نگاه مدیران شهری نشأت میگیرد.
بر اساس آمار رسمی، بیش از ۱۰ درصد جمعیت کشور را افراد دارای معلولیت تشکیل میدهند. این یعنی بزرگترین اقلیت کشور، عملاً از بسیاری از حقوق ابتدایی شهری خود محروم شده است. در حالی که اگر طراحی شهری بر اساس اصول انسانمحوری باشد، همه افراد—بدون استثنا—میتوانند از امکانات عمومی بهرهمند شوند.
اگر شهری برای همه نباشد، برای هیچکس کامل نیست. طراحی شهری انسانمحور یعنی شهری که برای ویلچرسوار، نابینا، سالمند، کودک و همه گروهها قابل زندگی و حرکت باشد. وقت آن رسیده که این جمعیت «نامرئی» دوباره به شهر بازگردند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
