به گزارش اطلاع با ما، تحلیل راهبرد اجتماعیسازی مذاکرات: در دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ، سیاست خارجی آمریکا با بهرهگیری از ابزارهای دیپلماسی عمومی، وارد مرحلهای جدید شد که میتوان آن را «راهبرد اجتماعیسازی مذاکرات» نامید. در این الگو، هدف اصلی تبدیل افکار عمومی ایران به عاملی برای فشار بر نظام سیاسی جمهوری اسلامی و زمینهسازی برای عقبنشینی گفتمانی از مواضع مقاومتی بود.
یکی از مهمترین مصادیق اجرای این راهبرد، سخنرانی ترامپ در اجلاس ریاض بود. او با ارائه تصویری مثبت از کشورهای عربی منطقه، تلاش کرد تا این پیام را به جامعه ایرانی منتقل کند که مشکلات اقتصادی و سیاسی ایران، نه ناشی از تحریمها یا دشمنی خارجی، بلکه ریشه در گفتمان انقلابی جمهوری اسلامی دارد.
کارشناسان آمریکایی، طراحی این سخنرانی را نه یک اقدام معمول دیپلماتیک، بلکه بخشی از یک عملیات روانی پیچیده میدانند. استفاده از زبان ساده، جملات کوتاه، ارجاع به موفقیتهای اقتصادی همسایگان و تطهیر الگوهای توسعه غیرمستقل، بهگونهای هدفمند انتخاب شده بود تا اثر روانی عمیقی بر مخاطبان ایرانی بگذارد.
راهبرد اجتماعیسازی در سیاست خارجی آمریکا مبتنی بر این فرض است که اگر مطالبات اجتماعی در ایران از پایین شکل گیرد، تصمیمگیری سیاسی نیز از چارچوب محاسبات راهبردی خارج شده و بهسمت پاسخدهی به فشارهای روانی جامعه سوق داده میشود. در این چارچوب، رسانههای فارسیزبان وابسته به دولت آمریکا نیز نقش مهمی در القای ناکامی و محرومیت ایفا میکنند.
یکی از روشهای تأثیرگذاری روانی این راهبرد، تکیه بر «مقایسه تطبیقی» است؛ بهگونهای که مخاطب ایرانی با دیدن شاخصهای رشد ظاهری کشورهای منطقه که به آمریکا نزدیک هستند، احساس عقبماندگی نسبی پیدا کند. در این سناریو، مقاومت بیثمر جلوه داده شده و عبور از آن بهمثابه راهحل معرفی میشود.
هدف نهایی از این راهبرد، تضعیف تدریجی گفتمان مقاومت در ذهن جامعه ایران و ایجاد یک مطالبه درونی برای سازش و امتیازدهی است. این مطالبه، برخلاف ظاهر اجتماعی آن، در واقع مهندسیشده و تحتتأثیر فضاسازی رسانهای و القای ناکارآمدی داخلی شکل میگیرد.
بر اساس این تحلیل، لازم است مسئولان و تیمهای مذاکرهکننده ایرانی از گرفتار شدن در دام فشارهای روانی، رسانهای و ساختگی بپرهیزند و تصمیمات راهبردی را صرفاً بر پایه مصالح ملی و محاسبات بلندمدت اتخاذ کنند، نه بر اساس موجسازیهای افکار عمومی یا رسانههای بیگانه.
برای مقابله با این راهبرد، رسانههای داخلی و نخبگان دانشگاهی باید با تقویت روایت مقاومت، خودکفایی، و واقعگرایی در تعاملات خارجی، از شکلگیری حس عقبماندگی و نارضایتی اجتماعی جلوگیری کنند. تعامل سازنده با جهان باید بر پایه عزت، حکمت و مصلحت واقعی باشد، نه از سر فشار روانی تحمیلی.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
