به گزارش اطلاع با ما ، اسنپبک و تحریم: تحریمها علیه ایران سابقهای طولانی دارند؛ از جنگ تحمیلی دهه ۶۰ با تمرکز بر محدودیتهای تسلیحاتی تا امروز که مکانیزم اسنپبک به ابزاری سیاسی و روانی علیه ایران بدل شده است. مقایسه این دو دوره نشان میدهد ابزارها تغییر کردهاند اما نقش آمریکا و اروپا همچنان محوری است.
اسنپبک و تحریمهای دوران جنگ تحمیلی؛ دو دوره متفاوت یک سیاست واحد
ایران از ابتدای انقلاب تاکنون همواره با فشارهای خارجی مواجه بوده است. تحریمهای دهه ۶۰ در دوران جنگ تحمیلی بیشتر بر محدودیت تسلیحاتی و کاهش درآمد نفتی تمرکز داشتند، در حالیکه اسنپبک امروز بر سازوکارهای مالی و فشار روانی استوار است.
مکانیزم ماشه یا اسنپبک در برجام برای حل اختلاف طراحی شد. هر عضو میتواند با ادعای نقض تعهدات، روندی را آغاز کند که در نهایت منجر به بازگشت قطعنامههای شورای امنیت میشود. اگرچه از نظر حقوقی سازوکاری الزامآور است، اما کارکرد اصلی آن فشار روانی بر بازار و بازیگران اقتصادی است.
در دهه ۶۰ میلادی، تحریمها شامل ممنوعیت انتقال سلاح، قطع دسترسی ایران به قطعات یدکی، کاهش صادرات نفت و محرومسازی از منابع مالی بود. آمریکا با عملیات «استانچ» مانع رسیدن تسلیحات به ایران شد و اروپا در تجهیز عراق نقش داشت.
برخلاف تحریمهای جنگ، تحریمهای امروز بر شبکه بانکی، دسترسی به دلار و تحریمهای ثانویه آمریکا استوارند. این ابزارها باعث میشوند حتی بدون قطعنامههای سازمان ملل، شرکتهای خارجی از همکاری با ایران خودداری کنند.
آمریکا: از تجهیز عراق در جنگ تحمیلی تا معماری تحریمهای ثانویه امروز.
انگلیس و فرانسه: تأمینکنندگان تجهیزات عراق در جنگ و امروز بازیگران E3 در برجام.
آلمان: شریک صنعتی رژیم بعث در دهه ۶۰ و امروز همراه اروپا در سیاستهای تحریمی.
تحریمهای دوران جنگ تحمیلی بیشتر نظامی و محدود به میدان جنگ بودند، اما اسنپبک و تحریمهای معاصر بر اقتصاد و روان بازار متمرکز شدهاند. در هر دو دوره، آمریکا و اروپا نقش اصلی را ایفا کردهاند، اما ایران با تکیه بر ظرفیت داخلی و مدیریت اقتصادی توانسته بخشی از آثار تحریمها را خنثی کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
