به گزارش اطلاع با ما ، فائزه فداکار : تفاوت نسلها همیشه وجود داشته، اما در سالهای اخیر با گسترش فیلترینگ اینترنت، این فاصله وارد مرحلهای تازه شده است. نسل جدید با ابزارهای عبور از فیلتر به جهان متصل است، در حالی که بخشی از نسل پیشین همچنان در چارچوب رسانههای سنتی زندگی میکند. نتیجه، شکلگیری دو تجربه زیسته متفاوت زیر یک سقف است.
شکاف نسلی موضوع تازهای نیست. در گذشته اختلافها بیشتر حول محور سبک پوشش، موسیقی یا شیوه تفریح شکل میگرفت. اما امروز ماجرا فراتر از سلیقه است؛ تفاوت در «دسترسی به جهان» تبدیل به مهمترین عامل فاصله میان نسلها شده است.
نسل متولد دهههای ۸۰ و ۹۰ خورشیدی در فضایی رشد کرده که بسیاری از پلتفرمهای جهانی برایش بهصورت مستقیم در دسترس نبوده است. در نتیجه، استفاده از ابزارهای عبور از محدودیت به بخشی عادی از زندگی دیجیتال او تبدیل شده؛ نه یک انتخاب سیاسی، بلکه یک ضرورت روزمره.
برای بخشی از خانوادهها، اینترنت همان پیامرسانهای داخلی یا وبسایتهای رسمی است. اما برای نسل جدید، شبکههای اجتماعی جهانی، ویدئو پلتفرمها و بازیهای آنلاین، بستر آموزش، سرگرمی، ارتباط و حتی کار محسوب میشود.
وقتی مادر یا پدری با الگوی رسانهای سنتی زندگی میکند، درک اینکه فرزندش ساعتها در فضایی مجازی با هویتی متفاوت یا موقعیتی جغرافیایی دیگر فعال است، ساده نیست. این تفاوت صرفاً اختلاف سنی نیست؛ اختلاف در نوع تجربه زیستن است.
ابزارهای عبور از فیلتر در ابتدا وسیلهای برای دسترسی بودند، اما به مرور به نمادی از یک مرز نادیدنی تبدیل شدند. نسلی که هر روز با تغییر آیپی به جهان وصل میشود، ناخودآگاه یاد گرفته که «جهان واقعیاش» پشت یک دیوار قرار دارد.
در مقابل، نسلی که همچنان اخبار چاپی، تلویزیون یا رسانههای رسمی را منبع اصلی اطلاعات میداند، ممکن است اهمیت این دسترسی را بهدرستی درک نکند. همین تفاوت ادراک، گفتوگو را دشوارتر میکند.
در بسیاری از خانوادهها، اعضا کنار هم زندگی میکنند اما زبان مشترک دیجیتال ندارند. یکی با اصطلاحات شبکههای اجتماعی صحبت میکند و دیگری با ادبیات رسانههای سنتی. یکی جهان را از دریچه ترندهای جهانی میبیند و دیگری از قاب خبرهای رسمی.
این وضعیت الزاماً به معنای گسست عاطفی نیست، اما میتواند فاصله ذهنی ایجاد کند؛ فاصلهای که اگر مدیریت نشود، به سوءتفاهمهای عمیقتر منجر خواهد شد.
آنچه امروز دیده میشود، جدایی فیزیکی نیست؛ بلکه نوعی جدایی در برداشت از واقعیت است. نسل جدید پیوسته و آنلاین است، در حالی که نسل پیشین ممکن است تجربهای مقطعی و محدود از فضای دیجیتال داشته باشد.
شاید پرسش اصلی این باشد که چگونه میتوان میان این دو زیستجهان پل زد؟ پاسخ احتمالاً نه در حذف یکی، بلکه در ایجاد گفتوگوی بیشتر و فهم متقابل نهفته است.
در نهایت، مسئله فقط اینترنت نیست؛ مسئله تفاوت در تجربه جهان است. جهانی که برای برخی همیشه «وصل» است و برای برخی دیگر هنوز با تأخیر بارگذاری میشود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
